Özel Haber: Sevgi PİLGİ
Bolu’da 23 yıl önce yokluklar içerisindeyken çocuklarının geleceği için çalışmaya başlayan 53 yaşındaki Fatma Erez, 11 yıl önce de kendi işyerini açtı. İki çocuğunu okutarak meslek sahibi yapan Erez, “Eskiden çok yokluk çektim, bir döner ekmek almaya bile param yoktu. Şimdi ne kendimi ne de çocuklarımı hiçbir şeyden kısmıyorum. Çocuklarım meslek edininceye kadar kendime, eve hiç eşya almadım. Çocuklarım atanınca da evi baştan dizdim” dedi.
Büyük Cami Mahallesi, Helvacılar Sokağı’nda terzicilik yapan Bolulu Fatma Erez, 23 yıldır bu sektörün içinde. Maddi zorluklar çektiği için işe başladığını söyleyen Erez, “Annem okumamı çok istemişti ama lisede okulu bıraktım. Annem beni terzi kursuna gönderdi. Evlendikten sonra da maddi zorluklar yaşamaya başladım. Çocuklarım için bir işe girmek istedim. 30 yaşında başladım işe. Daha önce 2 tane büyük mağazada terzicilik yaptım. 11 senedir de burada dükkan açarak kendi işimi yapıyorum. Sonra da paraya da işe de alışınca bırakamadım” şeklinde konuştu.
"EV DERSHANE TAKSİTLERİNİN FİŞLERİYLE DOLUYDU"
Çocuklarının geleceği için iş hayatına atıldığını belirten Erez, “2 tane oğlum var. Eşim asgari ücretle çalışıyordu ama tek kişinin maaşıyla da evin masrafları, çocukların eğitimi falan olacak iş değildi. Eşim tek başına bu çocukları okutamazdı. O zamanlarda çok yokluk çekiyorduk. Eğitim alanında çocuklarıma her türlü imkanı sağladım. Ev, dershane taksitlerinin fişleriyle doluydu. Çocuklarım meslek edininceye kadar kendime, eve hiç eşya almadım. Çocuklarım atanınca da evi baştan dizdim. İki çocuğum da meslek sahibi şuanda. Şimdi ben emekliyim. Çalışmasam da geçinecek durumum var ama ben artık çalışmadan duramıyorum, boş kalmasını sevmiyorum” ifadelerini kullandı.
“BENİ İŞE GÖNDERMEK İSTEMEDİ”
İş hayatına ilk girdiği zaman tepki aldığını söyleyen Erez şunları dedi:
“Ben ilk mağazada çalışmaya başlayınca eşimden tepki aldım. İşi önceden ayarlamıştım, anahtarı bile almıştım. Sabaha kadar eşime yalvardım, sonra da onu ikna edip, sabah kalkıp işe gittim. O zamanki düşünce şuydu, 'eşine bakamıyor, onu çalıştırıyorlar' diye beni işe göndermek istemedi. Sonra işte çalışmaya başlayınca çevremdeki herkes beni takdir etti. Şu anda sağlığım gayet iyi. Bana kalırsa 4-5 yıl daha çalışırım. Buradaki esnafları seviyorum. Hepsi bana karşı çok iyi. Bir kadın esnaf olarak beni destekliyorlar. Bana karşı çok saygılı ve sevgililer. Beni hep takdir ediyorlar. Esnaflar tarafından sevilen bir insanım.
"BEN YAŞAMAYI SEVİYORUM"
Sabah 08.30 dükkanı açıyorum, akşam 7’ye kadar çalışırım. En büyük keyfim sabahları dükkanda elime gazete alarak kahvaltımı yapmaktır. Gündemi her gün takip ederim. Faceboktan haber sitelerini takip ederim. Akşam eve gidince eşimle birlikte mutfağa giriyoruz. Beraber yemekleri yapıyoruz. Bazen çok yorgun olunca yemeği o yapar. Eşim her yemekten de anlar. Tatilimden de kendimi mahrum bırakmıyorum. Ben yaşamayı seviyorum. Eskiden çok yokluk çektim, bir döner ekmek almaya bile param yoktu. Şimdi ne kendimi ne de çocuklarımı hiçbir şeyden kısmıyorum."
